با تقدیم احترام به بهترین دوستانم

بي حوصلگي هنگامي روي ميدهد كه ما ديگر به اطرافيان، اشياء پيرامون خود و فعاليتهاي روزمره خود علاقه مند نبوده و از آنها لذت نميبريم. بي حوصلگي در واقع فقدان تنوع و انگيزش در زندگيست.

يكي از خصوصيات انسان تنوع طلبي و نياز به تغيير مداوم در شكل و نوع محركات بيروني ميباشد. سازگاري حسي سبب ميشود ما از فعاليتهاي تكراري به ستوه آييم. سازگاري حسي يعني: كاهش حساسيت حواس زماني كه در معرض مداوم يك عامل محرك ثابت و تغيير ناپذير قرار ميگيرند. مثلا پس از خريد يك تلفن همراه نو شوق و ذوق فراواني داريم اما پس از گذشت يكي دو ماه همان تلفن همراه برايمان تكراري و ملال آور ميشود.

همين عامل در روابط زن و مرد نيز مصداق دارد. افراد بسياري از اين مسئله شكايت ميكنند كه دوست  دختر و يا پسر محبوب آنها ديگر برايشان عادي و خسته كننده شده و هيجان و شور اوايل آشنايي در روابطشان رنگ باخته است. اما بايد آگاه بود كه تنوع طلبي يك ويژگي ذاتي انسانها بوده و ميبايست در برخي موارد آن را تحت كنترل درآورد و برايش محدوديت قائل شد. حتي اگر مردي  همسر زيبايي هم داشته باشد ممكن است به زنان ديگر مخفيانه نگاه كند و يا زل بزند حتي اگر آن زنان نازيبا و زشت باشند. چرا كه نزد آن مرد زيبايي همسرش ديگر تكراري و عادي گشته  و به عبارتي به چهره وي عادت كرده و بدنبال يك محرك بصري جديد ميگردد. اما همين مرد بايد مطلع باشد كه اين دور باطل هيچگاه به كمال خوشنودي منتهي نميگردد جايي كه ديگر چيزي دلش را نزند و برايش تكراري نگردد. (زني كه هيچگاه برايش تكراري و خسته كننده نشود).

بنابراين بايد براي برخي امور در  تنوع طلبي محدوديت قائل شويم و گرنه مجبور خواهيم شد هميشه بي حوصله و دلزده باقي بمانيم و طعم رضايت را نچشيم. يكي از نكات بسيار مهم در روابط اين ميباشد كه زن و مرد هر آنچه كه دارند را يك باره رو نكنند. يعني تمام مهارتها، خصوصيات اخلاقي و شخصيتي، آرزوها، اسرار، برنامه هاي آينده، هدفهاي بلند مدت و كوتاه مدت و غيره. چون زماني كه مثلا دختري از تمام راز و رمز، مهارتها و شيرين كاري هاي يك پسر آگاه شود ديگر چيزي باقي نميماند كه حس كنجكافي دختر را  نسبت به آن پسر برانگيزد و رابطه از هيجان و تب وتاب مي افتد. مانند فيلمي كه وقتي از ابتدا تا انتهاي آن را مشاهده ميكنيم ديگر بندرت پيش مي آيد كه بخواهيم مجددا نگاهش كنيم اما اگر همين فيلم  بصورت سريال نمايش داده شود هم هيجانش بيشتر ميشود و هم كنجكاوي بيننده براي سر درآوردن از ادامه داستان. اما اين بدين معنا هم نيست كه به طرف مقابلمان دروغ بگوييم و شخصيت اصلي خود را كتمان كنيم بلكه بايد به گونه اي پيش برويم كه در هر يك از ملاقات هايمان  يك سخن، مطلب، خبرو يا برنامه تازه در چنته داشته باشيم. خلاصه بايد پيش بيني ناپذير باشيم.

براي غلبه بر بي حوصلگي در زندگي از اين راهكارها سود بريد:

1-سعي كنيد  هر از چند گاهي در زندگي خود تغييراتي هر چند جزئي ايجاد كنيد.

2- بي كاري و فقدان فعاليت يك عامل مهم در ايجاد بي حوصلگي ست. دست به كار شويد با نشستن و به نقطه اي خيره شدن چيزي عوض نميشود. برخيزيد و به كاري مشغول شويد.

3- حس پوچي و اين باور كه زندگي، شغل و فعاليتهاي شما بي معني ميباشند ميتواند شما را تا مرز خود كشي پيش برد. شما نبايد زندگي خود را يك دايره بي پايان و هدف بدانيد. اين وظيفه خود شماست كه به زندگي خود معنا بخشيد.

4-هر روز يك چيز جديد ياد بگيريد و به علم خود بيفزاييد.

5- خود را به چالش بكشانيد. به فعاليتي دست بزنيد كه در شما استرس ملايمي ايجاد ميكند. مانند برد و باخت (در بازي، ورزش) و يا پذيرش ايده هاي جديد.

6- به ياد داشته باشيد كه هيچ چيز كسالت بار و خسته كننده نيست بلكه اين ذهن بي حوصله شماست كه همه چيز را كسل كننده ميبيند. بي حوصلگي يك امر نسبي و درونيست. افكار خود را تغيير دهيد تا احساسات شما نيز تغيير يابند.

7-حس كنجكاوي خود را بر انگيزيد.نسبت به پيرامون خون بي تفاوت نباشيد.سعي كنيد از همه چيز سر در بياوريد.البته به غير از مسائل شخصي ديگران.

8- خيالپردازي كنيد. خيالپردازي بيش از حد سبب دور افتادن شما از واقعيتها  و حقايق ميگردد اما از تخيل خود ميتوانيد در رفع بي حوصلگي كمك بگيريد. خيالپردازي كنيد و به آرزوهاي خود دست يابيد.

9- تكرار فعاليتهاي روزمره و يا از روي عادت بسيار خسته كننده است. بنابراين ديگر  ايده ها، گزينه ها واحتمالات  را  هم انتخاب كنيد. مثلا هر روز براي صبحانه چاي شيرين نخوريد، يك روز هم قهوه و يا شير بخوريد و يا هر روز سر يك ساعت فعاليت خاصي را انجام ندهيد. هراز گاهي طرز لباس پوشيدن و يا مدل موي خود را  تغيير دهيد .

10- هر بار سر قرار ملاقات يك دست لباس مشابه به تن نكنيد. و يا در كافي شاپ فقط ميلك شيك سفارش ندهيد. با يك هديه بدون مناسبت طرف مقابل خود را غافلگير كنيد.

11- با حسرت به دختران ديگر نگاه نكنيد مطمئن باشيد مردان بسياري نيز هستند كه با حسرت به دوست دختر كنار شما نگاه ميكنند و آرزوي داشتن وي را دارند.

12- تكراري نباشيد.

انگار تنها کسیم که موندم، و هم تنها کسی که خواهد موند
چرا من به دنبال رویاهام نرفتم؟
چرا نمی رم؟
چه چیزی منو پایبند کرده؟ چرا بقیه پایبندش نیستند؟
هنوز هم رویاهای بزرگ دارم،‌ حتی بزرگتر از گذشته،‌ فقط با گذشته فرق دارند
اما ...
حس می کنم این فقط منم که موندم،‌ منم که می مونم
اینم یک انتخابه، کسی مجبورم نکرده
اما غیر از این برام غیر ممکنه
نمیدونم چطور برای بقیه ممکن شده؟!
ولی دوست ندارم تنها باقی مونده باشم
تنها کسی که مونده و میمونه
دوست ندارم فکر کنن نمیتونم برم
دوست ندارم موندنم عادت شه
دوست دارم بدونن انتخاب کردم که بمونم
می تونستم برم، مثل بقیه که رفتن، ‌اما موندم و می مونم چون می خوام که بمونم
از سر نا چاری نیست موندنم
یا از سر اجبار
انتخاب کردم که بمونم
نه مثل بقیه
اما دوست ندارم تنها موندگار باشم
تنها باز مانده
دوست ندارم ...
شاید منم باید برم!

کاش مرزها نبودند
کاش قانونی نبود
کاش هجرتی وجود نداشت
کاش حق انتخابی بود
کاش آزادی بود
کاش آزادی بود ...
....
دلم می خواست به سرزمینی می رفتم بدون مرز
بدون اداره مهاجرت
بدون ماموران قانون
به سرزمینی که ملیتم را از من نپرسند
هویتم را زیر سوال نبرند
به یک سرزمین آزاد
...

همه ترسهای نهفته ام من
همه دردهای خفته
همه آشوب و غوغاست دراین دل کوچکم
همه اشکهای ناریخته
سردی و تاریکیست همه آشیانم
غربت، مهمان نا خوانده دل بی سامانم
...
بیا دوباره
بیا و
شانه هایت را جایگاه گریه هایم کن دوباره
بازوانت را پناه ترسهایم
آرام دل پریشانم باش دوباره
درمان آلام برخاسته از جانم
بیا و آفتاب سرایم باش این بار
سردی دستانم گرمی دستان تو را می جوید
بیا و مهمان جاودان دلم باش این بار ...

به آمدنها و رفتنها فکر می کنم
به جداییها
به این که هر کسی که میاد باید منتظر بود یک روزی بره
چرا؟
به عزیزانم فکر می کنم، به خودم، همه روزی خواهیم رفت ...
تلخٍ، خیلی تلخ
اصلاْ چرا میایم که یک روز مجبور باشیم بریم؟
...
بعضی بازیها در زندگی آدمها مرتب تکرار میشوند
انگار می خواهند درسی بدهند، و تا اون آدمها درس را نگرفتنه اند آین حوادث هم به تکرارشون ادامه می دهند
مثل قصه تکراری جداییهاست در خانواده ما
چه درسی در این قصه بوده که ما هنوز یاد نگرفتیم؟
صبوری؟
که خدای صبر شدیم همگی!
دل نبستن؟
مگه میشه دل نبست؟
دل کندن؟
چاره دیگه ای هم مگه هست؟
قدر شناسی؟
یاد گرفتیم که!
تلاش برای به هم رسیدن؟
برای چیز دیگه ای نمیشه تلاش کرد؟
شاید هم هیچ درسی نباشه و من بیهوده به دنبال دلیل برای هر چیزی می گردم
نمی دونم ...

در کتابی خونده بودم که درد ها و بیماریها ریشه در درون آدمی دارند و از روح و روان بر می خیزند
شاید درد پشت من هم به درونم بر می گردد، شاید فشار بارهای روحم، پشتم را آزرده کرده
سنگینی مسولیتها، انبوهی وظایف
درد دلم چطور؟
شاید تنگ است که اینچنین به تنگ آمده
شاید غذای اندوه بیمارش کرده، یا میوه نارس انتظار
شاید ...
اما در همان کتاب خواندم که روح آدمی آنقدر قدرتمند است که می تواند همه آلام جسم را درمان بخشد
همان گونه که ریشه همه دردها درون است، درمان همه دردها هم درون است
فقط باید خواست
باید خواست
...و من می خواهم!

خوابیده بود، آرام
زیر انبوهی از گلهای پژمرده
هنوز سنگی روی مزارش نبود، اما نام آشنایش در گوشه ای از خاک تازه زیرو رو شده دیده می شد
آسمان نیمه ابری بود و باغ در سکو ت و آرامشی حزین خوابیده
هر از گاهی قطره بارانی بود که با قطره اشکها یکی می شد
سرزمین دیگری بود این باغ ...
دوراز هیاهوی زندگی،‌ فارغ از جنجال خواستن،‌ رها از تقلای روزمرگی
همه جا غبار آرامش بود و سکون مه
وادی مرگ بود اما هدیه اش زندگی
و او مهمان ماندگار این باغ شده بود
امروز رفتنش را باور کردم
امروز بودنش را فهمیدم
همیشه هست
همیشه خواهد بود
روحش شاد ...

نمی توانم بنویسم، نوشتن برایم سخت شده،
من از سختی های ساختن یک زندگی گله می کنم، از نابودی آسان دنیای پشت سرم می شنوم؛ من از درد غربت در آزادی شکایت می کنم، از تحلیل تدریجی آشنا یان در قفس می شنوم؛ من از امنیّت شغلی اینجا احساس فشار می کنم، از دست رفتن امنیّت جانی آدمها را پی می برم؛ من از خستگی جسم و آلام یک دل می نویسم، از فرسودگی روح و دردهای یک دنیا خبرم می کنند؛ من از گذشته تلخ سخن می گویم، سرزمینی بی آینده نشانم می دهند؛ من از رویاها و آرزوهایم می گویم، از کابوسشان در شبی بی سپیده می نویسند؛ من امید به فردا را فریاد می زنم، امروز را پایان فردا زمزمه می کنند، من ...
از چه بنویسم؟!
درد من، درد بی دردی است و درد بی دردی، علاجش آتش
علاج درد آنها چیست؟